Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς… – Χρόνης Μίσσιος

Ρε συ, το τι βλακείες έχει κάνει κατά καιρούς αυτή η περίφημη καθοδήγηση, που πάντα κρυβόταν πίσω από το ασώματον και άυλον κόμμα:

Ξέρει το κόμμα, έτσι λέει το κόμμα, αυτή είναι η εντολή του κόμματος, και λοιπά. Ε, και κάθε φορά, αυτός που ήταν το κόμμα, μπορεί να ήταν καλός ή κακός άνθρωπος, βλάκας ή έξυπνος, ναι, γιατί είχαμε και τέτοιους, σπάνιο είδος, αλλά υπήρχαν και μερικοί, όπως να πούμε ο μακαρίτης ο Νίκος ο Μπελογιάννης. Θυμάμαι όταν τον έφεραν στις φυλακές της Κέρκυρας. Τον σκοτώσανε οι Αμερικάνοι. Ήθελαν να διατηρήσουν στη χώρα τον ψυχρό πόλεμο και το κλίμα του εμφυλίου, αλλά και εμείς καλοί κόπανοι…

Γιατί τη στιγμή που το κίνημα στην Ελλάδα άρχιζε αργά και βασανιστικά να ανασυγκροτείται, να οργανώνεται και να εκφράζεται “νόμιμα”, κατακτώντας μέσα από φοβερές δυσκολίες νόμιμες προσβάσεις, το “κόμμα” έστελνε αβέρτα μέσα στελέχη με ασυρμάτους και τα τέτοια για να ανασυγκροτήσουν το κίνημα και το παράνομο κόμμα. Λες και η ελληνική κοινωνία, άπαξ, που λένε, γέννησε κάποια στελέχη μεταξύ του τριάντα κια του σαράντα πέντε, και μετά της τέλειωσε το είδος… Και το πιο χειρότερο είναι ότι οι κομμουνιστές που επέζησαν μέσα στην Ελλάδα και που σιγά σιγά άρχισαν να βγαίνουν από κάποιες εξορίες και από κάποιες φυλακές, λες και ήταν μπιτ για μπιτ μαλάκες και δεν μπορούσαν να οργανώσουν και να ανασυγκροτήσουν το κίνημα, και μάλιστα από νόμιμες θέσεις.

Τι σκατά ήθελαν εδώ οι παράνομες οργανώσεις με τους ασυρμάτους και τα τέτοια, τη στιγμή μάλιστα που ο προσανατολισμός του κινήματος, απ’ όλους αποδεκτός, ήταν η πολιτική πάλη; Προσωπικότητες όπως ο Γιάννης ο Πασσαλίδης – μια από τις ωραιότερες και ικανότερες φυσιογνωμίες του αριστερού κινήματος – ο Ηλίας Ηλιού, και μια σειρά άλλοι αξιόλογοι αγωνιστές, δεν ήταν τίποτα. Αιώνια καθοδήγηση ήταν αυτοί που τώρα κάθονταν σε κάποια γραφεία στο εξωτερικό και παρίσταναν τους ιδιοχτήτες του κινήματος αφού τα ‘χαν κάνει σκατά… Και έστελναν μέσα, βέβαια, ό,τι απόμενε από τα καλύτερα στελέχη του κινήματος, φορτωμένους με ασυρμάτους, να τους δίνουν αναφορά, γιατί έτσι διαιώνιζαν τη θέση τους, ίσον την ιδιοκτησία του κινήματος… Και βέβαια Αμερικάνοι και αντίδραση τρίβαν τα χέρια τους, και το βρήκαν μια χαρά, το γυρίσανε στον 375 και μας δικάζανε για κατάσκοπους, πετυχαίνοντας μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια – και να διατηρούν το κλίμα του ψυχρού πολέμου, και να μας βγάζουν κατάσκοπους ξένων δυνάμεων. Τι να πεις… Άμα τα κατάφερναν αυτοί που μπαίναν μέσα σε συνθήκες πραγματικά καμμένης γης, που λένε, να μη συλληφθούν αμέσως, και διατύπωναν και καμιά επιφύλαξη, να πούμε, για τη γραμμή του κόμματος, απλώς τους βγάζανε χαφιέδες, όπως το Νίκο τον Πλουμπίδη, που ενώ τον εκτελέσανε οι Αμερικάνοι και τα τσιράκια τους, οι καθοδηγητάδες μάς λέγανε ότι τον φυγαδεύσανε στην Αμερική όπου ζούσε πλουσιοπάροχα από τα αργύρια της προδοσίας του. Άμα τους πιάνανε και τους σκοτώνανε σαν κατάσκοπους, όπως το Νίκο Μπελογιάννη, απλώς είχαμε μερικούς ακόμα ήρωες. Τι να πεις…

Όταν βγήκα από το Μακρονήσι και δούλευα βέβαια στην ΕΔΑ, όπως όλοι οι κομμουνιστές τότε – ήταν η νόμιμη μορφή του αριστερού κινήματος, δηλαδή νόμιμη να την κάνει ο Θεός, η τρομοκρατία οργίαζε με όλες τις μορφές, μας αλλάζανε τα φώτα στο κυνηγητό, αλλά εν πάση περιπτώσει, τυπικά η δράση μας ήταν κατοχυρωμένη νομικά και καλυπτόμασταν απ’ το σύνταγμα- έρχεται, που λες, ένας κόπανος σταλμένος από την καθοδήγηση απόξω και μου παραγγέλνει πως θέλει να συναντηθούμε. Ε, το κόμμα, είπαμε, η ασώματος κεφαλή και τα τέτοια, αλλά μια λέξη που μας συγκλόνιζε. Μ’ αυτή τη λέξη στα χείλια, όπως οι χριστιανοί στα ιπποδρόμια με τη λέξη Ιησούς, πηγαίναμε στο εκτελεστικό απόσπασμα, στα βασανιστήρια, στις φυλακές και τις εξορίες. Έπρεπε να περάσει πολύς καιρός για να καταλάβω ότι το κόμμα δεν ήταν, να πούμε, κάτι αφηρημένο που βρισκόταν κάπου στον αστερισμό της Ανδρομέδας, αλλά ότι αποτελούνταν από συγκεκριμένους ανθρώπους, και μάλιστα από μια χούφτα ανθρώπους, αυτούς δηλαδή που κάνανε κουμάντο κάθε φορά και που, δυστυχώς, δεν ήταν πάντα ούτε οι καλύτεροι άνθρωποι, ούτε οι εξυπνότεροι, ούτε οι πιο ικανοί.

Μερικοί απ’ αυτούς ήταν τέτοια ανθρωπάκια του κερατά, που δεν τα βρίσκεις όσο κι αν ψάξεις, ούτε στον τελευταίο σκουπιδοντενεκέ της κοινωνίας. Όχι, μη θυμώνεις, εμένα τη στάση μου δεν την καθόρισαν τόσο τα πολιτικά λάθη, όσο κι αν μας κόστισαν. Εκείνο που με κάνει τούρκο, εκείνο που με εξοργίζει κυριολεκτικά, είναι η ανθρώπινη ποιότητά μας, η ανθρώπινη πορεία μας. Δεν αναφέρομαι επίσης στο γεγονός ότι, παρά τα τρομακτικά λάθη, κανένας από δαύτους όχι μόνο δεν αυτοκτόνησε – καλά, αυτό είναι και λίγο ζόρι, εδώ που τα λέμε- αλλά ούτε καν παραιτήθηκε, ρε, το καταλαβαίνεις; Γαντζωμένοι στο πόστο, φεύγουν μόνο με τα πόδια μπροστά, δηλαδή άμα πεθάνουνε, ή όταν το ιερατείο από πάνω, το πολίτ μπυρώ που λένε, για λόγους δικής του πολιτικής, ή δικών του ισορροπιών, τους καθαιρέσει. Αναφέρομαι απλώς στην ανθρώπινη συμπεριφορά τους. Φαντάζεσαι αυτούς που κάνουν κουμάντο σ’ αυτό το κόμμα που αντικειμενικά εκπροσωπεί, με βάση την ιδεολογία και τη θεωρία του, τον υψηλότερο πολιτισμό της εποχής μας, τον ουσιαστικότερο ανθρωπισμό, φαντάζεσαι λοιπόν αυτούς τους τύπους που βρίσκονται επικεφαλής σ’ αυτό το κόμμα, να βασανίζουν τους συντρόφους τους, τα παλικάρια του δημοκρατικού στρατού, στα μπουντρούμια της ασφάλειας των διαφόρων σοσιαλιστικών χωρών, γιατί είχαν κάποιες διαφορετικές εκτιμήσεις και απόψεις από τις δικές τους; Άσε δε τη ρετσινιά, την παλιανθρωπιά, τη σπίλωση.

Ξέρεις, ρε γαμώτο, ότι πολλοί κομμουνιστές κάτω από τα βασανιστήρια των συντρόφων τους – ή γιατί έτσι πίστευαν ότι εξυπηρετούσαν την επανάσταση ή γιατί ακόμα, σου λέει, για να το λέει το κόμμα ίσως να είναι κι έτσι- ομολογούσαν ότι πραγματικά ήταν προδότες; Σήμερα βέβαια όλοι έχουν αποκατασταθεί, και οι περισσότεροι είναι στο κόμμα, αντάμα με τους χτεσινούς διώκτες και βασανιστές τους. Τι να πεις… Ολόκληρη η αριστερά πρέπει να περάσει από ψυχιατρείο, αλλιώς πως να εξηγηθεί αυτή η αποδοχή τέτοιων φαινομένων και καταστάσεων από ανθρώπους έξυπνους, ευαίσθητους, ρομαντικούς, που δίνουν και τη ζωή τους για τον άνθρωπο και τη λευτεριά του. Μωρέ, καμιά φορά λέω καλά που δε νικήσαμε…

 

 

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Χ. Μίσσιου “Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς…” και το παραθέτω ως άποψη ενός πραγματικού αριστερού για το ΚΚΕ και την Αριστερά. Το βιβλίο αυτό αποτελεί ύμνο στη ζωή, στον έρωτα για τη ζωή, από έναν άνθρωπο που τη στερήθηκε με το χειρότερο τρόπο, ακολουθώντας μια ιδεολογία.

“Οι ιδεολογίες είναι μεγαλύτεροι εχθροί της αλήθειας από τα ψέματα.” Φ. Νίτσε

GD Star Rating
loading...

4 thoughts on “Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς… – Χρόνης Μίσσιος”

  1. Ισοβιοι αρχοντες που δεν εχουν βαλει ουτε ενα λιθαρακι εξελιξης και παραμενουν στην αρχηγια αντι να παραιτηθουν ως αποτυχημενοι…
    Κατα τα αλλα ειμαστε υπερ της αξιοκρατιας και της λαικης κυριαρχιας, η οποια δεν υπαρχει ουτε μεσα στο κομμα…
    Νοοτροπιες αν μη τι αλλο αντιδημοκρατικες που ταιριαζουν περισσοτερο σε εθνικοσοσιαλιστες παρα σε σοσιαλιστες, κομμουνιστες…

    Σε αντιθεση βεβαια με τα αστικα κομματα οπου οι αρχηγοι τους αλλαζουν τακτικα..

    GD Star Rating
    loading...
    • Τα αστικά κόμματα, πάλι, αποτελούνται από μια κλειστή κάστα μαριονεττών οικονομικών συμφερόντων… Δεν είναι η αστική δημοκρατία η απάντηση στο ερώτημα…

      GD Star Rating
      loading...
      • Δυστυχως ολα τα κομματα ειναι εγκλωβισμενα σε ενα κυκλο συμφεροντων, γιατι δεν εχει λυθει το θεμα της χρηματοδοτησης με στοχο τη χρηση πορων για τη καταληψη της εξουσιας… γιατι περι καταληψης προκειται…

        Η απαντηση στο ερωτημα ειναι η ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ με Γερουσια 60 μελων μεσω κληρωσης απο ενα αριθμο επιφανων και μη εθελοντων, μονοετους η διετους θητειας που θα εγκρινει τις αποφασεις της Βουλης των 180 αντιπροσωπων..

        Η Γερουσια θα εχει ενα απο καθε νομο και 8 ομογενεις, ναι ομογενεις απο ολο το κοσμο..

        Ειδικες πλειοψηφιες θα απαιτουνται Σε ειδικα θεματα, ο προεδρος θα εκλεγεται απευθειας απο το λαο και θα εξασκει και τα καθηκοντα του πρωθυπουργου, ενω στις εκλογες θα υπαρχει ενιαιο ψηφοδελτιο οχι κομματικο και θα εφαρμοζεται η απλη αναλογικη

        GD Star Rating
        loading...
      • Θα συμφωνήσω και με τους δυο…

        Για να ανέβεις στην εξουσία, πρέπει κάποιος να σε χρηματοδοτήσει και κάποιος να σε ψηφίσει… Και χρωστάς και στους δύο…

        Για να γίνει ο κόσμος μας ένα καλύτερο μέρος σίγουρα πρέπει να αλλάξουν πολλά… Και ένα από αυτά είναι να ξαναορίσουμε το πολίτευμα και τις διαπλοκές της εξουσίας με τα ΜΜΕ και τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα…

        GD Star Rating
        loading...

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.