Επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα της ΟΝΕ

 

“Η μεγάλη παγίδα που στήθηκε σε βάρος της ελληνικής οικονομίας, ήδη από την ένταξή μας στην ΕΟΚ το 1980, ήταν ακριβώς η άποψη που επικράτησε, ότι είμαστε μια μικρή χώρα που δεν θα μπορούσε να ανταγωνιστεί παραγωγικά τις υπόλοιπες χώρες και το βάρος θα έπρεπε να δοθεί στην ανάπτυξη του τριτογενούς τομέα δηλαδή των υπηρεσιών, όπου ενδεχομένως να μπορούσαμε να έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα. (Αγνοώντας, βέβαια ότι ο τριτογενής τομέας μπορεί να αναπτυχθεί μόνο σε ισχυρές βάσεις των δύο πρώτων παραγωγικών τομέων, που έρχεται να εξυπηρετήσει και οι πολιτικοί και οικονομολόγοι μας ας πάνε πάλι από την αρχή δημοτικό σχολείο…..).

Έτσι, όλες οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν αδιαφόρησαν για την έστω μέχρι τότε υποτυπώδη παραγωγή, τόσο στον αγροτικό τομέα όπου ήμασταν αυτάρκεις και αντί να εκμεταλλευτούμε τα ολοκληρωμένα μεσογειακά προγράμματα, για εκσυγχρονισμό και εντατικοποίηση της παραγωγής, διαπραγματευόμενοι την με τους καλύτερους όρους διάθεση της στις μεγάλες ευρωπαϊκές αγορές, σκορπίσαμε τα χρήματα σε άνευ νοήματος επιδοτήσεις, εκμαυλίζοντας τον αγροτικό πληθυσμό και υπογράφοντας συνθήκες αποσάθρωσης τελικά της αγροτικής παραγωγής.

Το ίδιο συνέβη και με τις παραγωγικές μονάδες, μικρομεσαίες βιοτεχνίες κατά κανόνα, που αντί να δοθούν ισχυρά κίνητρα διατήρησης της παραγωγής μέσω εκσυγχρονισμού και καθετοποίησής της, ουσιαστικά ευνοήθηκε η μετατροπή τους σε εισαγωγικές επιχειρήσεις ομοειδών προϊόντων (π.χ. ένδυση και υπόδηση που μέχρι και τα μέσα του ’80 ήμασταν ανταγωνιστικοί απέναντι ακόμα και στους Ιταλούς).

Γέμισε η χώρα από γραφεία συμβούλων και επιχειρήσεις διαμεσολάβησης (α! και περισσότερα υποκαταστήματα Τραπεζών ακόμα κι από την Ελβετία).

Αλλά και ο Τουρισμός, θύμα κι αυτός των άκριτων επιδοτήσεων. Χωρίς στοιχειώδη προγραμματισμό, χωρίς ολοκληρωμένο χωροταξικό σχεδιασμό, γεμίσαμε ξενοδοχεία, πανσιόν και ενοικιαζόμενα δωμάτια αμφίβολης ποιότητας, που προσπαθούν να επιβιώσουν δουλεύοντας δύο μήνες για ολόκληρο το χρόνο. Γεμίσαμε ξενοδόχους πρώην αγρότες ή βυρσοδέψες, κατακρεουργώντας συνάμα και το περιβάλλον στις τουριστικά αναπτυσσόμενες περιοχές!

Και ήρθαν και τα δανεικά για να συντηρήσουν μια επίπλαστη ευμάρεια, που όμως κάποτε υπήρχε (ή έστω η ελπίδα γι’ αυτήν) και ήταν προϊόν Παραγωγής!

Και η ανεργία που προέκυπτε από την αποσάθρωση της παραγωγικής βάσης, μα το δημόσιο υπάρχει και γι’ αυτό το σκοπό! Ή μόνο γι’ αυτό; Ένα ψηφαλάκι στη ΝΔου, ή στο ΠΑΣΟΚ και το εισιτήριο για τον Παράδεισο εξασφαλισμένο!

Και ήρθε και η ΟΝΕ, που πας βρε φουκαρά ξυπόλητος στ’ αγκάθια;

Μα τι υπέροχος και άξιος λαός και τι πολιτική ηγεσία! Μεγάλα έργα, μετρό, Γέφυρα πρότυπο στον κόσμο, πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα, Ολυμπιακοί Αγώνες….. Με το σπαθί μας λοιπόν ισάξιοι στο μεγάλο ευρωπαϊκό τραπέζι. Όλοι μας οφείλουν σεβασμό……….

Ευκαριστούμε Ελλάντα!

Μια μικρή λεπτομέρεια διέφευγε (ή κρύβονταν ως επτασφράγιστο μυστικό), η διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας και η απόλυτη σπατάλη με δανεικά!”

othonk

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του φίλου othonk και είναι μέρος μίας διαδικτυακής συζήτησης που έγινε στις 07-02-2011.

GD Star Rating
loading...

1 thought on “Επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα της ΟΝΕ”

  1. Συμφωνώ. Μοιάζουμε λίγο με το μύθο του Αισώπου ο “Τζίτζικας και Μέρμηγκας”. Αγνοήσαμε τη βασική αρχή λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας: την ανταλλαγή ανταγωνιστικών αγαθών. Μπορεί να μη χρειάζεται να έχουμε αυτάρκεια σε όλα τα αγαθά αλλά πρέπει τουλάχιστον να παράγουμε ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες για να τα ανταλλάσουμε…

    Εμείς σταματήσαμε να παράγουμε… Το καλοκαίριο περάσαμε ωραία… Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και … τα κορίτσια από το ανατολικό μπλοκ… Τώρα ήρθε ο χειμώνας… Και τα μερμήγκια που τα βλέπουν όλα χρησιμοθηρικά, θα αποδομήσουν και θα οικιοποιηθούν ακόμη και το κουφάρι του φίλου τους του τζίτζικα…

    GD Star Rating
    loading...

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.