Μνημόνιο και ευρώ ή δραχμή και εθνική οικονομική πολιτική;

Το δίλημμα “μνημόνιο ή δραχμή” που τίθεται πλέον καθαρά απ την ΟΝΕ και την ΕΕ, στην ουσία του σημαίνει ευρωπαϊκή ή εθνική οικονομική πολιτική για την έξοδο απ την κρίση κρατικού δανεισμού…

Τι μας οδήγησε όμως στην κρίση αυτή; Η εθνική ή η ευρωπαϊκή  πολιτική;

Τα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας, παρότι  προϋπήρχαν, φαίνεται να έγιναν πολύ πιο έντονα μετά την είσοδό στην ΟΝΕ, με συνυπευθυνότητα των ελληνικών κυβερνήσεων και της ευρωπαϊκής επιτροπής. Συνεπώς ένα σχέδιο ανασυγκρότησης που θα βασίζεται σε εθνικό νόμισμα και εθνική οικονομική πολιτική είναι πιο πιθανό να μπορέσει να οδηγήσει σε ανάπτυξη και έξοδο απ την κρίση…

Για παράδειγμα, στο πλαίσιο της εθνικής αγροτικής πολιτικής, ποτέ δε θα επιλέγαμε να καταστρέψουμε την πρωτογενή παραγωγή μας σε ανταγωνιστικούς κλάδους όπως η αλιεία και η καλλιέργεια καπνών και εσπεριδοειδών. Για λόγους όμως περισσότερο πολιτικής και λιγότερο περιβαλλοντικούς, η Κοινή Αγροτική Πολιτική μας οδήγησε στο να τρυπήσουμε τις βάρκες (για να προστατευθεί το οικοσύστημα της Μεσογείου), να ξεριζώσουμε τα καπνά (για να μειωθούν οι θάνατοι από νεοπλασίες στην ΕΕ) και να πετάμε στις χωματερές ολόκληρες σοδειές πορτοκαλιών επειδή εισάγουμε αφειδώς από τη Λατινική Αμερική (για να σταματήσουν να καλλιεργούν και να προωθούν ναρκωτικά στην ΕΕ)…

Και αντί να υπάρξουν αντισταθμιστικά μέτρα για την ελληνική οικονομία, οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες μας κατέκλυσαν με τα προϊόντα τους, τα οποία πουλούσαν στους “ιθαγενείς” σε συντονισμένες και παράλογα υψηλές τιμές με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι μισθοί και τα αναγκαία δανεικά…

Τουλάχιστον,  θα περίμενε κανείς ότι η ΟΝΕ θα θεωρούσε προαπαιτούμενο τις διαρθρωτικές αλλαγές ή ότι θα τις απαιτούσε εκ των υστέρων. Αντί γι αυτό, άφησαν ανενόχλητη την Ελλάδα να τινάξει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στον αέρα με το να στηρίζει την ανάπτυξη μόνο δανειζόμενη και καταναλώνοντας…

Και ενώ το φαντάζονταν ότι σύντομα δε θα είχαμε τη δυνατότητα να αναχρηματοδοτήσουμε τα χρέη μας, μας άφηναν να δανειζόμαστε, επειδή τα δανεικά τα κατασπαταλούσαμε στα δικά τους προϊόντα. Και χαίρονταν όπως χαζο-χαίρεται ο διευθυντής μίας τράπεζας για την υπερχρέωση της πιστωτικής κάποιου που μπορεί να έχει στην ίδια τράπεζα και στεγαστικό δάνειο…

Το τραγικό είναι ότι τα δανεικά κατευθύνονταν προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες όχι μόνο μέσω της κατανάλωσης αλλά και μέσω της διαφθοράς. Σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, οι μεγαλύτερες υποθέσεις διαφθοράς αφορούσαν ευρωπαϊκές πολυεθνικές (στρατιωτικοί και νοσοκομειακοί εξοπλισμοί, μεγάλα έργα, ολυμπιακοί αγώνες, συγκοινωνίες). Παρ όλα αυτά καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν εξέδωσε για να δικαστεί στην Ελλάδα ούτε ένα άτομο…

Και όταν έσκασε το “κανόνι” το μόνο που ενδιέφερε τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, ήταν να γλιτώσουν τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά τους ταμεία από την επίπτωση μίας άτακτης ελληνικής χρεοκοπίας. Καμία μέριμνα για την ανάπτυξη και τις διαρθρωτικές αλλαγές…

Όταν μπήκαμε στο πρώτο μνημόνιο θεώρησα ότι ήταν η μόνη μας ελπίδα να κάνουμε διαρθρωτικές αλλαγές έστω και με το ζόρι. Μετά από δύο χρόνια είμαι πολύ καχύποπτος για το ρόλο της ΟΝΕ. Αν δε θέλουν ή δε μπορούν να μας σώσουν -που είναι και το πιθανότερο- τότε πρέπει να γυρίσουμε στη δική μας εθνική οικονομική πολιτική που εξ ορισμού θα έχει ως στόχο να ανορθώσει την οικονομία και εκ των πραγμάτων θα προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές, γιατί αλλιώς θα υπάρξει θέμα εθνικής και ατομικής επιβίωσης αυτών που ζουν και ψηφίζουν ή ψηφίζονται στην Ελλάδα…

GD Star Rating
loading...

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.